بعضی مزیت نمایشگاه های مواد غذایی را به این میدانند که ملت می توانند قبل از خرید جنس مورد نظرشان را امتحان کنند.

در نمایشگاه مصلی هم اکثر غرفه ها نمونه ای از جنس مورد فروش شان را برای امتحان کیفیت و کمیت!!! توسط مشتریان، روی پیشخوان گذاشته بودند.
ولی انگار بعضی از مردمان باید مشتی!!! از جنس مورد نظر را بخورند تا کیفیت دستشان بیاید.

پسته، بادام، فندق، تخمه، کنسرو قرمه سبزی، قیمه، تن ماهی، رب گوجه، زیتون، شکلات، کاکائو، انواع ترشی، انواع مربا، ناگت مرغ، آلوچه، چای، نسکافه، آب میوه، حلواارده و حتی برنج هندی پخته شده.
فکر کنم اگر غرفه های فروش روغن نباتی هم درب چند قوطی را باز می گذاشتند، ملت از خوردن آن هم دریغ نمی کردند.

در فقه اسلامی بحثی وجود دارد به اسم "حق الماره" یعنی حق رهگذری که از کنار درخت میوه یا زراعتی می گذرد و می تواند بدون اذن صاحب آن و بدون پرداخت بهایی از ان میوه بخورد.
علما شرط استفاده از این حق را سه چیز شمرده اند :
1- عبورش به قصد خوردن ار آنها نباشد  2- درختان و زرع را فاسد و تباه نسازد  3- حق ندارد چیزی از آن را به همراه ببرد.
بعد از گذاشتن این سه شرط هم میگویند : بهتر است از خوردن ان بطور کلی صرف نظر کنند.

اینکه ارتباط "حق الماره" با "تست های محصولات نمایشگاه"  چیست و آیا مقایسه ایندو با هم صحیح است یا خیر را بحثی ندارم. فقط خواستم بگویم در حق الماره احتیاط آن است که از مال بر سر راه استفاده نکنیم، حال صحیح است به عنوان "تست" که چه عرض کنم، جهت سیر شدن از محصولات عرضه شده در نمایشگاه استفاده کنیم؟

هرچند بگوییم صاحبان کالا راضی هستند و برای استفاده و خوردن، محصولاتشان را گذاشته اند ولی وضعی که من امسال در نمایشگاه مصلی دیدم، چیزی بیش از تست و امتحان کردن بود .

لقمه های شبهه ناک ...